پژوهش حاضر با رویکردی مروری و توصیفی-تحلیلی، به تبیین نقش ابزارهای دیجیتال در ارتقای توانمندی های اجتماعی و سلامت روان سالمندان می پردازد. با ظهور «دموگرافیک نوظهور» در جوامع سالمند شونده ، "نسلی که با تجربیات زیسته متفاوت و در آستانه ی گذار به عصر دیجیتال قرار دارد" شناسایی ظرفیت فناوری های نوین برای حمایت از سالمندی پویا، ضرورتی راهبردی است. در این مطالعه، منابع علمی مرتبط با پذیرش فناوری، مشارکت اجتماعی، انزوای اجتماعی و توانمندسازی، با تأکید بر ویژگی های روان شناختی این نسل جدید مورد واکاوی قرار گرفت. یافته ها نشان می دهد که ابزارهای دیجیتال، در صورت طراحی کاربرمحور و متناسب با توانمندی های شناختی این دموگرافیک نوظهور، به تقویت ارتباطات میان نسلی، افزایش خودکارآمدی و کاهش انزوای اجتماعی منجر می شوند. ابزارهای دیجیتال تنها وسایل ارتباطی نیستند، بلکه بسترهایی برای حفظ استقلال و بهبود شاخص های سلامت روان محسوب می شوند. با این حال، تبیین دقیق این تعامل نیازمند توجه به چالش های اختصاصی این گروه است؛ چرا که پذیرش فناوری در میان این دموگرافیک، تحت تأثیر متغیرهای پیچیده ای همچون سطح سواد دیجیتال، نگرش های فرهنگی و شکاف میان دانش سنتی و ابزارهای نوین قرار دارد. نتایج نشان می دهد که در بافت فرهنگی ایران، گذار به این وضعیت نیازمند اتخاذ راهکارهای آموزشیِ بومی سازی شده است تا موانعِ ادراکیِ پیچیدگیِ فناوری مرتفع گردند. در مجموع، ابزارهای دیجیتال زمانی می توانند به طور واقعی در خدمت توانمندسازی اجتماعی قرار گیرند که با درکِ دقیقِ ویژگی های روان شناختی و رفتاریِ این دموگرافیک نوظهور، و از طریق مداخلاتِ هدفمندِ میان نسلی، عملیاتی شوند.

سالمندان ابزارهای دیجیتال توانمندسازی اجتماعی سلامت روان مشارکت اجتماعی