مقدمه: پایش شاخص‌های مرتبط با خطر بیماری‌های قلبی–عروقی در جمعیت‌های تحصیل‌کرده و کم‌تحرک، یکی از اولویت‌های سلامت عمومی در دهه اخیر است بر این اساس هدف پژوهش حاضر، بررسی وضعیت ترکیب بدنی و آمادگی قلبی–تنفسی و نیز تحلیل رابطه بین این دو شاخص در دانشجویان جدیدالورود مقطع تحصیلات تکمیلی بود. روش شناسی: در این مطالعه مقطعی، 244 دانشجوی داوطلب (87 مرد و 157 زن) با دامنه سنی 22 تا 36 سال شرکت کردند. میانگین سنی 3/3 ± 3/26 سال، قد 5/7±178 سانتی متر، وزن 1/12± 08/64 کیلوگرم و حداکثراکسیژن مصرفی(VO2max) 1/6 ± 78/29 میلی لیتربر کیلوگرم در دقیقه ثبت شد. شاخص‌های ترکیب بدنی شامل توده بدن، درصد چربی، شاخص توده بدن (BMI) و نسبت دور کمر به دور باسن (WHR)، و نیز ظرفیت هوازی (VO₂max) در یک جلسه اندازه‌گیری شدند. برای بررسی ارتباط بین متغیرها از ضریب همبستگی پیرسون و برای مقایسه بین دو جنس از آزمون t مستقل استفاده شد (05/0> P). یافته ها: نتایج نشان داد میانگین VO₂max، توده بدن، توده چربی، BMI و WHR در مردان به ترتیب 6/37، 74، 9/21، 6/23 و 83/0 و در زنان 2/25، 4/58، 8/26، 3/22 و 74/0 بود. بین VO₂max و هر دو شاخص BMI و توده چربی ارتباط معکوس و معناداری مشاهده شد. هم¬چنین تمامی شاخص‌های ترکیب بدنی و ظرفیت هوازی بین مردان و زنان اختلاف معناداری داشتند (P≤0/05). نتیجه گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد دانشجویان تحصیلات تکمیلی علی‌رغم برخورداری از ترکیب بدنی نسبتاً مطلوب، از سطح پایین آمادگی قلبی–تنفسی به‌ویژه در میان زنان برخوردارند. این موضوع ضرورت طراحی مداخلات آموزشی و برنامه‌های منظم فعالیت بدنی برای بهبود سلامت قلبی–تنفسی این جمعیت را برجسته می‌سازد.

دانشجویان تحصیلات تکمیلی ترکیب بدنی آمادگی قلبی–تنفسی BMI WHR VO₂max.