باکتری M.leprae یک گونه درون سلولی اجباری است. پوست و اعصاب محیطی در درجه اول تحت تأثیر این پاتوژن قرار می گیرند. سلول های شوان در اعصاب محیطی و هیستوسیت های پوستی (ماکروفاژهای بافتی) اهداف اصلی این باکتری هستند. اولین علامت جذام نامشخص اغلب ماکول های تک یا چندگانه، کم رنگ یا تا حدودی اریتماتو با از دست دادن حس حرارتی است. این بیماری به طور کلاسیک در امتداد طیف Th1/Th2 توصیف شده است، که در آن قطب Th1 محدودترین تظاهرات و قطب Th2 منتشرترین آنها را نشان می دهد. پاسخ های ایمنی ذاتی و اکتسابی هر دو درگیر هستند. کراتینوسیت های آلوده به M.leprae سیتوکین ها و کموکین های مختلفی ترشح می کنند و پاسخ های ایمنی بسیار مؤثری را القا می کنند. افرادی که پاسخ های ایمنی سلولی ضعیفی به باسیل دارند، واکنش های ایمنی هومورال قوی و سطح بالای آنتی بادی سرم نیز دارند که توانایی آنها در متوقف کردن انتقال M.leprae را پیچیده می کند. با این حال، داده های فعلی نشان می دهند که پاسخ های ایمنی ذاتی موضعی در تعیین تظاهرات بالینی مختلف بیماری ضروری هستند. عملکرد تنظیم ایمنی مولکول های ایمنی ذاتی و تعامل آنها با سیستم عصبی، که می تواند بر هموستاز تأثیر بگذارد و منجر به شروع دوره های التهابی در طول دوره بیماری شود، با استفاده از جذام به عنوان یک مدل، به بهترین شکل مورد مطالعه قرار می گیرند. این مشاهدات، اهداف مداخله درمانی را برای تعدیل پاسخ های ایمنی ذاتی در افراد در برابر بیماری های میکروبی ارائه می دهند.

مایکوباکتریوم لپره جذام پاسخ ایمنی ذاتی Th1/Th2 سلول شوان