مقدمه: مواجهه مداوم با ریزگردها و ذرات معلق، یکی از چالش های اصلی سلامت محیط کار برای کارکنان فضای باز محسوب می شود. هدف از انجام این پژوهش، بررسی تأثیر مواجهه با ذرات PM10 و PM2.5 بر کیفیت زندگی و علائم تنفسی این گروه از کارکنان بود. روش کار: این مطالعه به صورت مقطعی بر روی ۳۸۴ نفر از کارکنان فضای باز انجام شد. برای ارزیابی کیفیت زندگی از پرسشنامه استاندارد WHOQOL-BREF و برای بررسی وضعیت علائم تنفسی از آزمون ارزیابی بیماری های انسدادی ریوی (CAT) استفاده گردید. جهت تحلیل داده ها و شناسایی عوامل پیش بینی کننده کیفیت زندگی، از روش های آمار توصیفی، آزمون تی مستقل و مدل رگرسیون خطی چندگانه بهره گرفته شد. یافته ها: میانگین سنی شرکت کنندگان 7.47 ± 39.61 سال و سابقه شغلی آنان 6.14 ± 14.30سال بود. غلظت میانگین ذرات PM10 برابر با 40.58 ± 152.33و برای PM2.5 برابر با 19.17±68.83 میکروگرم بر مترمکعب ثبت شد. نتایج تحلیل تفاوت ها نشان داد که علی رغم تصورات رایج، تفاوت معناداری در ابعاد مختلف کیفیت زندگی بین دو گروه با علائم تنفسی متفاوت وجود ندارد 0.05< P با این حال، نتایج رگرسیون حاکی از آن است که سن 0.430=B و میزان مواجهه با PM10 0.329=B تعیین کننده ترین عوامل در افت کیفیت زندگی هستند، در حالی که شدت علائم تنفسی و سابقه کار نقش کمرنگ تری در این میان ایفا می کنند. نتیجه گیری: یافته های ما نشان می دهد که تأثیرات نامطلوب آلودگی هوا بر کیفیت زندگی کارکنان فضای باز، فراتر از علائم تنفسیِ صرف است. شواهد موجود بر ضرورت پیاده سازی مداخلات بهداشت حرفه ای، از جمله پایش دقیق کیفیت هوا و استفاده از تجهیزات حفاظتی استاندارد، به ویژه برای کارکنان در معرض مواجهه بالا، تأکید دارد تا بتوان از پیامدهای بلندمدت آلودگی بر سلامت عمومی و رفاه این افراد پیشگیری کرد.

آلودگی هوا ریزگرد کارکنان فضای باز کیفیت زندگی پرسشنامه WHOQOL BREF آزمون CAT.