همایش آروین البرز MHHJR 1 2 Improving the treatment of resistant depression using FMO genetic information and new methods ارتقای درمان افسردگی مقاوم با بهره‌گیری از اطلاعات ژنتیکی FMO و روش‌های نوین 31 49 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA مریم کارشناسی ارشد رشته ژنتیک مولکولی، دانشکده علوم و فناوری های نوین، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم پزشکی تهران، استان تهران، ایران. 2025 01 10 This article examines the role of genetics, especially flavin monooxygenase (FMO) genes, in treatment-resistant depression (TRD) and introduces new treatment methods. Treatment-resistant depression refers to a condition in which a patient continues to experience symptoms of depression after receiving standard drug treatments. In this regard, the use of genetic information, especially from FMO genes, which play a role in drug metabolism, can be a solution to many problems in the treatment of this type of depression. In the first part of the article, the concept of treatment-resistant depression and the importance of using genetic information in selecting personalized treatments are introduced. This genetic information can help doctors choose the appropriate dose of drugs or more effective drugs for patients with resistant depression. In the second part, the FMO genes and the effect of their polymorphisms on drug metabolism are introduced. Genetic changes in these genes can change the way drugs are broken down and absorbed and affect the effectiveness or occurrence of side effects of drugs. Using genetic testing to identify these changes can help doctors prescribe more precise treatments for patients. In the third section, new methods of treating resistant depression are introduced, including personalized drug treatments, transcranial magnetic stimulation (TMS), electroconvulsive therapy (ECT), and psychotherapy. These methods are introduced as effective options for treating resistant depression, which, along with the use of genetic information, can help improve treatment outcomes. Finally, in the fourth section, the challenges and opportunities of using FMO genetic information are examined. Challenges such as limited access to genetic testing and the genetic complexities of patients are raised, but opportunities such as increasing access to personalized treatments and further advances in genetic research are also mentioned. این مقاله به بررسی نقش ژنتیک، به ویژه ژن‌های فلاوین مونواکسیژناز (FMO)، در درمان افسردگی مقاوم (TRD) و معرفی روش‌های نوین درمانی پرداخته است. افسردگی مقاوم به درمان به حالتی اطلاق می‌شود که بیمار پس از دریافت درمان‌های دارویی استاندارد، همچنان علائم افسردگی را تجربه می‌کند. در این راستا، استفاده از اطلاعات ژنتیکی به ویژه از ژن‌های FMO، که در متابولیسم داروها نقش دارند، می‌تواند راه‌گشای بسیاری از مشکلات موجود در درمان این نوع افسردگی باشد. در بخش اول مقاله، مفهوم افسردگی مقاوم به درمان و اهمیت استفاده از اطلاعات ژنتیکی در انتخاب درمان‌های شخصی‌سازی‌شده معرفی شده است. این اطلاعات ژنتیکی می‌توانند به پزشکان کمک کنند تا دوز مناسب داروها و یا داروهای مؤثرتر را برای بیماران مبتلا به افسردگی مقاوم انتخاب کنند. در بخش دوم، به معرفی ژن‌های FMO و تأثیر پلی‌مورفیسم‌های آن‌ها بر متابولیسم داروها پرداخته شده است. تغییرات ژنتیکی در این ژن‌ها می‌توانند نحوه تجزیه و جذب داروها را تغییر دهند و بر اثربخشی یا بروز عوارض جانبی داروها تأثیر بگذارند. استفاده از تست‌های ژنتیکی برای شناسایی این تغییرات می‌تواند به پزشکان کمک کند تا درمان‌های دقیق‌تری را برای بیماران تجویز کنند. در بخش سوم، به معرفی روش‌های نوین درمان افسردگی مقاوم از جمله درمان‌های دارویی شخصی‌سازی‌شده، تحریک مغناطیسی ترانس‌کرانیال (TMS)، درمان شوک الکتریکی (ECT) و روان‌درمانی پرداخته شده است. این روش‌ها به عنوان گزینه‌های مؤثر برای درمان افسردگی مقاوم معرفی شده‌اند که در کنار استفاده از اطلاعات ژنتیکی می‌توانند به بهبود نتایج درمان کمک کنند. در نهایت، در بخش چهارم، چالش‌ها و فرصت‌های استفاده از اطلاعات ژنتیکی FMO بررسی شده‌اند. چالش‌هایی همچون دسترسی محدود به تست‌های ژنتیکی و پیچیدگی‌های ژنتیکی بیماران مطرح شده است، اما فرصت‌هایی نظیر افزایش دسترسی به درمان‌های شخصی‌سازی‌شده و پیشرفت‌های بیشتر در تحقیقات ژنتیکی نیز مورد اشاره قرار گرفته است. /downloadfilepdf/71917