همایش آروین البرز MHHJR 1 4 2025 11 26 A Critical Review of Phenomenological Research Findings on the Impact of Therapists’ Personal and Professional Experiences on the Quality of the Therapeutic Relationship with Borderline Personality Disorder Patients مروری انتقادی بر یافته‌های پژوهش‌های پدیدارشناختی درباره تأثیر تجارب شخصی و حرفه‌ای درمانگران بر کیفیت رابطه درمانی با بیماران شخصیت مرزی 50 64 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA مریم کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم پزشکی تهران، تهران، ایران. 2025 11 04 Borderline personality disorder is one of the most complex challenges in contemporary psychotherapy, because the therapeutic relationship in these patients is often involved in severe emotional fluctuations, dependency, and trust ruptures. In such a context, the therapist's personal and professional experiences play a fundamental role in the quality and stability of the therapeutic alliance. This article, with a critical review and phenomenological approach, has conducted an in-depth analysis of the findings of domestic and international research on the lived experience of therapists in order to clarify the existential and cultural dimensions of the therapeutic relationship in borderline personality disorder. The main goal of the research is to explain how emotional self-awareness, personal backgrounds, and professional boundaries of therapists affect the depth of the therapeutic relationship and how to reconstruct meaning in this process. The research method was based on a systematic review and integrative analysis; data were extracted from 19 local and 10 international studies and analyzed from an interpretive phenomenological perspective to identify common and distinctive themes in the therapist's experience. The main themes included emotional exhaustion, mutual dependence, spirituality in therapeutic work, exhausting empathy, professional boundary setting, and self-recognition through the relationship. Critical integrative analysis showed that Iranian therapists experience the relationship more as a moral and human bond, while Western therapists focus on emotion regulation and maintaining professional distance. This cultural difference points to the superiority of the “living the relationship” perspective in Iranian culture and “managing the relationship” in the global context. The conclusion of the study indicates that the quality of the therapeutic relationship in borderline personality disorder depends on the therapist’s ability to accept and give meaning to difficult emotions. When the therapist can transform his or her personal experience into a tool for cognition and growth, the therapeutic relationship is elevated from a technical level to an existential level. It is suggested that therapist training in Iran be based on integrated phenomenological models and existential supervisions to establish a balance between human presence and professional boundary setting and to transform the therapeutic relationship into a space for the joint improvement of the therapist and the patient. اختلال شخصیت مرزی یکی از پیچیده‌ترین چالش‌ها در روان‌درمانی معاصر است؛ زیرا رابطه درمانی در این بیماران اغلب درگیر نوسان‌های شدید هیجانی، وابستگی و گسست‌های اعتماد است. در چنین بستری، تجارب شخصی و حرفه‌ای درمانگر نقشی بنیادی در کیفیت و پایداری اتحاد درمانی ایفا می‌کنند. این مقاله با رویکرد مروری انتقادی و پدیدارشناختی، به تحلیل عمیق یافته‌های پژوهش‌های داخلی و بین‌المللی در زمینه تجربه زیسته درمانگران پرداخته است تا ابعاد وجودی و فرهنگی رابطه درمانی در اختلال شخصیت مرزی را روشن کند. هدف اصلی پژوهش، تبیین چگونگی تأثیر خودآگاهی هیجانی، پیش‌زمینه‌های شخصی و مرزبندی حرفه‌ای درمانگران بر عمق رابطه درمانی و نحوه بازسازی معنا در این فرایند است. روش پژوهش مبتنی بر مرور نظام‌مند و تحلیل تلفیقی بود؛ داده‌ها از ۱۹ مطالعه بومی و ۱۰ مطالعه بین‌المللی استخراج و از منظر پدیدارشناسی تفسیری تحلیل شدند تا مضامین مشترک و متمایز در تجربه درمانگر شناسایی گردد. مضامین اصلی شامل خستگی هیجانی، وابستگی دو‌سویه، معنویت در کار درمانی، همدلی فرساینده، مرزبندی حرفه‌ای، و بازشناسی خود از خلال رابطه بودند. تحلیل انتقادی تلفیقی نشان داد درمانگران ایرانی رابطه را بیشتر به‌صورت پیوند اخلاقی و انسانی تجربه می‌کنند، در حالی‌که درمانگران غربی بر تنظیم هیجان و حفظ فاصله حرفه‌ای تمرکز دارند. این تفاوت فرهنگی به برتری نگاه «زیستن رابطه» در فرهنگ ایرانی و «مدیریت رابطه» در بافت جهانی اشاره دارد. نتیجه‌گیری پژوهش بیانگر آن است که کیفیت رابطه درمانی در اختلال شخصیت مرزی وابسته به توان درمانگر در پذیرش و معنا دادن به هیجانات دشوار است. هنگامی که درمانگر بتواند تجربه شخصی خود را به ابزار شناخت و رشد تبدیل کند، رابطه درمانی از سطح فنی به سطح وجودی ارتقا می‌یابد. پیشنهاد می‌شود آموزش درمانگران در ایران بر پایه مدل‌های پدیدارشناختی تلفیقی و سوپرویژن‌های وجودی صورت گیرد تا میان حضور انسانی و مرزبندی حرفه‌ای تعادل برقرار شود و رابطه درمانی به فضایی برای بهبود مشترک درمانگر و بیمار تبدیل گردد. /downloadfilepdf/549292