همایش آروین البرز MHHJR 1 3 2025 08 28 A Comparative Study of Acceptance and Commitment Therapy (ACT) and Cognitive Behavioral Therapy on Erectile Dysfunction Symptoms and Improving Couples' Sexual Satisfaction مطالعه مقایسه‌ای درمان متمرکز بر پذیرش و تعهد (ACT) و درمان شناختی-رفتاری بر علائم اختلال نعوظ و بهبود رضایت جنسی زوجین 209 225 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA نازنین دکتری روانشناسی بالینی، قم، ایران 2025 08 21 Erectile dysfunction, as one of the most common sexual disorders in men, not only negatively affects the individual's quality of life and sexual satisfaction, but also creates numerous psychological and interpersonal consequences for couples. Numerous studies have shown that psychological factors, including performance anxiety, experiential avoidance, dysfunctional sexual beliefs, and inappropriate coping styles, play a key role in the persistence and severity of this disorder. Therefore, cognitive and acceptance-based psychotherapy interventions, especially cognitive-behavioral therapy (CBT) and acceptance and commitment therapy (ACT), have attracted much attention in recent years. While CBT works by correcting dysfunctional thoughts and changing maladaptive behaviors, ACT provides a more comprehensive framework for managing psychosexual problems by emphasizing acceptance of unpleasant experiences, increasing mindfulness, and commitment to values. The present study aimed to compare the effectiveness of cognitive-behavioral therapy and acceptance and commitment therapy on reducing erectile dysfunction symptoms and improving sexual satisfaction in couples. This study was a quasi-experimental study with a pre-test-post-test design with a control group and a three-month follow-up. The statistical population included all men with erectile dysfunction who referred to family counseling centers and psychotherapy clinics in Tehran in the academic year 1403-1404. Among these individuals, 60 were purposively selected and randomly assigned to three groups of 20 (ACT, CBT, and control). The research instruments included the International Erectile Dysfunction Index (IIEF) and the ENRICH Sexual Satisfaction Questionnaire. The ACT group received 12 90-minute intervention sessions based on the protocols of Hayes et al., the CBT group received 12 standard cognitive-behavioral therapy sessions, and the control group did not receive any intervention during this period. Data were analyzed using multivariate analysis of covariance (MANCOVA) in SPSS software. The results showed that both experimental groups (ACT and CBT) had a significant reduction in erectile dysfunction symptoms and a significant increase in the level of couples' sexual satisfaction compared to the control group. Comparison of means indicated that the ACT group showed greater improvement in both research variables than CBT. Also, these effects remained stable at the three-month follow-up. Accordingly, it can be concluded that although both ACT and CBT approaches are effective in treating erectile dysfunction and improving sexual satisfaction, ACT, with its emphasis on acceptance, mindfulness, and commitment to values, has a more sustained and profound effectiveness. اختلال نعوظ به‌عنوان یکی از شایع‌ترین اختلالات جنسی مردان، نه‌تنها بر کیفیت زندگی فردی و رضایت جنسی تأثیر منفی می‌گذارد، بلکه پیامدهای روان‌شناختی و بین‌فردی متعددی برای زوجین ایجاد می‌کند. پژوهش‌های متعدد نشان داده‌اند که عوامل روان‌شناختی از جمله اضطراب عملکردی، اجتناب‌گری تجربی، باورهای ناکارآمد جنسی و سبک‌های مقابله‌ای نامناسب، نقشی کلیدی در تداوم و شدت این اختلال دارند. از این‌رو، مداخلات روان‌درمانی مبتنی بر شناخت و پذیرش، به‌ویژه درمان شناختی-رفتاری (CBT) و درمان متمرکز بر پذیرش و تعهد (ACT)، در سال‌های اخیر توجه بسیاری را به خود جلب کرده‌اند. درحالی‌که CBT با اصلاح افکار ناکارآمد و تغییر رفتارهای ناسازگارانه عمل می‌کند، ACT با تأکید بر پذیرش تجربه‌های ناخوشایند، افزایش ذهن‌آگاهی و تعهد به ارزش‌ها، چارچوبی جامع‌تر برای مدیریت مشکلات روان‌جنسی فراهم می‌سازد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان شناختی-رفتاری و درمان متمرکز بر پذیرش و تعهد بر کاهش علائم اختلال نعوظ و ارتقای رضایت جنسی زوجین انجام شد. این مطالعه از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل و پیگیری سه‌ماهه بود. جامعه آماری شامل کلیه مردان مبتلا به اختلال نعوظ مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره خانواده و کلینیک‌های روان‌درمانی شهر تهران در سال تحصیلی 1403-1404 بود. از میان این افراد، 60 نفر به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌طور تصادفی در سه گروه 20 نفری (ACT، CBT و کنترل) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه بین‌المللی اختلال نعوظ (IIEF) و پرسشنامه رضایت جنسی ENRICH بود. گروه ACT طی 12 جلسه 90 دقیقه‌ای مداخله بر اساس پروتکل‌های هیز و همکاران دریافت کردند، گروه CBT نیز 12 جلسه درمان شناختی-رفتاری استاندارد دریافت نمود و گروه کنترل در این مدت هیچ مداخله‌ای نداشت. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری (MANCOVA) در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد هر دو گروه آزمایش (ACT و CBT) نسبت به گروه کنترل کاهش معناداری در علائم اختلال نعوظ و افزایش معناداری در سطح رضایت جنسی زوجین داشتند. مقایسه میانگین‌ها بیانگر آن بود که گروه ACT نسبت به CBT بهبود بیشتری در هر دو متغیر پژوهش نشان داد. همچنین، این اثرات در پیگیری سه‌ماهه پایدار ماند. بدین‌ترتیب، می‌توان نتیجه گرفت که هرچند هر دو رویکرد ACT و CBT برای درمان اختلال نعوظ و ارتقای رضایت جنسی مؤثر هستند، اما ACT با تأکید بر پذیرش، ذهن‌آگاهی و تعهد به ارزش‌ها اثربخشی پایدارتر و عمیق‌تری دارد. /downloadfilepdf/38258