همایش آروین البرز MHHJR 1 3 2025 08 28 Prediction of Social Anxiety Disorder Based on Personality Dimensions and Perceived Social Support in Postgraduate Students پیش‌بینی اختلال اضطراب اجتماعی بر اساس ابعاد شخصیت و میزان حمایت اجتماعی ادراک‌شده در دانشجویان تحصیلات تکمیلی 165 187 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA زینب کارشناسی ارشد رشته روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اندیمشک، اندیمشک، ایران. امیرمحمد کارشناسی رشته روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ملایر، ملایر، ایران. خاطره کارشناسی ارشد رشته روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اندیمشک، اندیمشک، ایران. زهرا کارشناسی ارشد رشته روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اندیمشک، اندیمشک، ایران. شعرا کارشناسی ارشد رشته روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اندیمشک، اندیمشک، ایران. مهرنوش کارشناسی ارشد رشته روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اندیمشک، اندیمشک، ایران. 2025 08 15 The aim of the present study was to investigate the role of personality dimensions and perceived social support in predicting social anxiety disorder among graduate students. Given the relative prevalence of social anxiety in this group and its negative consequences on academic performance and social interactions, identifying predictive factors can help design preventive and therapeutic interventions. The statistical population included all graduate students at universities in Malayer and Andimeshk in the academic year 1402-1403. A sample of 300 was selected by stratified random sampling and completed the Leibowitz Social Anxiety Inventory (SPIN), the Neo-Five-Factor Personality Inventory (NEO-FFI), and the Multidimensional Scale of Perceived Social Support (MSPSS). Data were analyzed using descriptive statistics, Pearson correlation, stepwise multiple regression, and multivariate analysis of variance (MANOVA). The results showed that the average social anxiety was in the upper average range, and neuroticism had the highest positive correlation (r=0.54), and social support (r=-0.51) and extraversion (r=-0.48) had the highest negative correlation with social anxiety. The final regression model, which included neuroticism, extraversion, and social support, was able to explain 49% of the variance in social anxiety. The MANOVA findings also indicated a significant difference between the groups with low, medium, and high social support in the levels of social anxiety, neuroticism, and extraversion; such that students with high social support had less anxiety, lower neuroticism, and higher extraversion. In general, the results indicate the determining role of personality factors and support sources in the formation and severity of social anxiety in graduate students. Accordingly, designing educational and counseling programs aimed at improving social skills, reducing harmful personality traits, and strengthening support networks can be effective in preventing and reducing social anxiety. Also, paying attention to individual differences and the cultural context of the cities studied provides the basis for more targeted interventions. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش ابعاد شخصیت و میزان حمایت اجتماعی ادراک‌شده در پیش‌بینی اختلال اضطراب اجتماعی در میان دانشجویان تحصیلات تکمیلی بود. با توجه به شیوع نسبی اضطراب اجتماعی در این گروه و پیامدهای منفی آن بر عملکرد تحصیلی و تعاملات اجتماعی، شناسایی عوامل پیش‌بینی‌کننده می‌تواند به طراحی مداخلات پیشگیرانه و درمانی کمک کند. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه‌های شهرهای ملایر و اندیمشک در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود. نمونه‌ای ۳۰۰ نفری به روش تصادفی طبقه‌ای انتخاب شد و پرسشنامه اضطراب اجتماعی لیبوویتز (SPIN)، پرسشنامه پنج عاملی شخصیت نئو-فرم کوتاه (NEO-FFI) و مقیاس چندبعدی حمایت اجتماعی ادراک‌شده (MSPSS) را تکمیل کرد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه گام‌به‌گام و تحلیل واریانس چندمتغیری (MANOVA) تحلیل شدند. نتایج نشان داد میانگین اضطراب اجتماعی در محدوده متوسط رو به بالا قرار دارد و روان‌نژندگرایی بیشترین همبستگی مثبت (r=0.54) و حمایت اجتماعی (r=-0.51) و برون‌گرایی (r=-0.48) بیشترین همبستگی منفی را با اضطراب اجتماعی دارند. مدل رگرسیون نهایی که شامل روان‌نژندگرایی، برون‌گرایی و حمایت اجتماعی بود توانست ۴۹ درصد واریانس اضطراب اجتماعی را تبیین کند. یافته‌های MANOVA نیز حاکی از تفاوت معنادار گروه‌های با حمایت اجتماعی کم، متوسط و زیاد در سطوح اضطراب اجتماعی، روان‌نژندگرایی و برون‌گرایی بود؛ به‌طوری که دانشجویان با حمایت اجتماعی بالا، اضطراب کمتر، روان‌نژندگرایی پایین‌تر و برون‌گرایی بالاتری داشتند. به‌طور کلی، نتایج نشان‌دهنده نقش تعیین‌کننده عوامل شخصیتی و منابع حمایتی در شکل‌گیری و شدت اضطراب اجتماعی در دانشجویان تحصیلات تکمیلی است. بر این اساس، طراحی برنامه‌های آموزشی و مشاوره‌ای با هدف ارتقاء مهارت‌های اجتماعی، کاهش ویژگی‌های شخصیتی آسیب‌زا و تقویت شبکه‌های حمایتی می‌تواند در پیشگیری و کاهش اضطراب اجتماعی مؤثر باشد. همچنین، توجه به تفاوت‌های فردی و بستر فرهنگی شهرهای مورد مطالعه، زمینه را برای مداخلات هدفمندتر فراهم می‌کند. /downloadfilepdf/146468