همایش آروین البرز MHHJR 1 3 2025 08 28 Meta-analysis of the effectiveness of educational programs to promote mental health in workplaces on improving job performance and reducing employee burnout فراتحلیل اثربخشی برنامه‌های آموزشی ارتقاء سلامت روان در محیط‌های کاری بر بهبود عملکرد شغلی و کاهش فرسودگی شغلی کارکنان 145 164 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA زینب کارشناسی ارشد رشته روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اندیمشک، اندیمشک، ایران. نرگس کارشناسی ارشد رشته روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ایلام، ایلام، ایران. آتنا کارشناسی ارشد رشته روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اندیمشک، اندیمشک، ایران. سحر کارشناسی ارشد رشته روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اندیمشک، اندیمشک، ایران. حسین کارشناسی ارشد رشته روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اندیمشک، اندیمشک، ایران. کیمیا کارشناسی ارشد رشته روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اندیمشک، اندیمشک، ایران. آسیه کارشناسی ارشد رشته مددکاری اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران. 2025 08 15 The aim of this study was to investigate the effectiveness of mental health promotion training programs in workplaces on improving job performance and reducing employee burnout in the cities of Andimeshk and Tehran during the period from January to July 2025. This study was conducted with a meta-analysis approach and using a random effects model to provide an accurate estimate of the effect size of interventions by pooling the available evidence. The statistical population included all studies conducted in the last decade on the topic of mental health promotion training in the workplace that met the study's inclusion criteria. A total of 17 eligible studies were identified and included in the analysis. These studies included 1,385 participants (724 in Andimeshk and 661 in Tehran) and implemented various programs such as stress management, resilience training, emotional intelligence, life skills, and multidimensional training. Data were calculated using Cohen's effect size (d) and 95% confidence interval, and Q and I&sup2; tests were used to assess heterogeneity. The findings showed that these programs had a positive and significant effect on job performance (d = 0.67, CI: 0.48 to 0.86, p < 0.001), which was classified as moderate to high in Cohen's classification. Also, a significant reduction in burnout was observed (d = -0.58, CI: -0.75 to -0.41, p < 0.001), which had low to moderate heterogeneity. Comparison between the two cities indicated similar and stable effects of the interventions, although Tehran showed slightly stronger effects, but these differences were not statistically significant. Funnel test and Egger test also showed no evidence of significant publication bias. The overall conclusion is that mental health promotion training programs can be used as an effective tool to improve job performance and reduce burnout in workplaces, regardless of geographical location. It is recommended that organizations institutionalize these programs in their human resources policies and training processes to enhance employee productivity and mental health in the long term. هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی برنامه‌های آموزش ارتقاء سلامت روان در محیط‌های کاری بر بهبود عملکرد شغلی و کاهش فرسودگی شغلی کارکنان در دو شهر اندیمشک و تهران در بازه زمانی دی ۱۴۰۳ تا تیر ۱۴۰۴ (ژانویه تا ژوئیه ۲۰۲۵) بود. این مطالعه با رویکرد فراتحلیل و استفاده از مدل اثرات تصادفی انجام شد تا با تجمیع شواهد موجود، برآورد دقیقی از اندازه اثر مداخلات ارائه شود. جامعه آماری شامل کلیه پژوهش‌های انجام‌شده در دهه اخیر با موضوع آموزش ارتقاء سلامت روان در محل کار بود که معیارهای ورود مطالعه را برآورده می‌کردند. در مجموع ۱۷ مطالعه واجد شرایط شناسایی و وارد تحلیل شدند. این مطالعات شامل ۱٬۳۸۵ شرکت‌کننده (۷۲۴ نفر در اندیمشک و ۶۶۱ نفر در تهران) بودند و برنامه‌های متنوعی نظیر مدیریت استرس، آموزش تاب‌آوری، هوش هیجانی، مهارت‌های زندگی و آموزش چندبعدی را اجرا کرده بودند. داده‌ها با استفاده از اندازه اثر کوهن (d) و بازه اطمینان ۹۵٪ محاسبه شد و آزمون‌های Q و I&sup2; برای ارزیابی ناهمگنی به‌کار رفت. یافته‌ها نشان داد که این برنامه‌ها اثر مثبت و معناداری بر عملکرد شغلی داشته‌اند (d = 0.67، CI: 0.48 تا 0.86، p < 0.001) که شدت آن در طبقه‌بندی کوهن متوسط به بالا محسوب می‌شود. همچنین، کاهش معناداری در فرسودگی شغلی مشاهده شد (d = -0.58، CI: -0.75 تا -0.41، p < 0.001) که ناهمگنی پایین تا متوسط داشت. مقایسه بین دو شهر بیانگر اثرات مشابه و پایدار مداخلات بود، هرچند تهران اندکی اثرات قوی‌تر نشان داد، اما این تفاوت‌ها از نظر آماری معنادار نبودند. آزمون قیفی و آزمون Egger نیز شواهدی مبنی بر سوگیری انتشار قابل توجه نشان نداد. نتیجه‌گیری کلی این است که برنامه‌های آموزش ارتقاء سلامت روان می‌توانند به‌عنوان ابزاری موثر برای بهبود عملکرد شغلی و کاهش فرسودگی در محیط‌های کاری، فارغ از موقعیت جغرافیایی، به کار روند. توصیه می‌شود سازمان‌ها این برنامه‌ها را در سیاست‌های منابع انسانی و فرآیندهای آموزشی خود نهادینه کنند تا در بلندمدت بهره‌وری و سلامت روان کارکنان تقویت شود. /downloadfilepdf/145803